Over De Dood
Wie de dood kent, leeft anders
De zelfdoding van Siske

Op het moment dat de moeder van Siske me belde en vertelde dat Siske zichzelf gedood had door verdrinking kon ik dat eerst amper geloven.

Ik kende Siske al enkele jaren. Ze was een cliënte van me in mijn massagepraktijk. Ze stond vol in het leven. Met een vaste baan in de zorg en een eigen huisje leek ze alles goed voor elkaar te hebben. Vanuit een religieuze achtergrond was ze op zoek gegaan naar wat er nog meer in de wereld te vinden was. Ze had zich verdiept in verschillende geloofs-overtuigingen en spiritualiteit. Ze was spontaan, heel sociaal, nieuwsgierig en vooral erg aardig. Enige tijd voor haar zelfdoding was ze aan een nieuwe relatie begonnen. Ze had een druk sociaal leven en het leven lachte haar toe.

Toen doodde ze zichzelf.

Haar ouders vonden een gedicht in haar auto dat over de liefde ging. Het gedicht gaf geen uitleg over waarom Siske tot de zelfdoding was gekomen.

Ik dacht na over de laatste keer dat Siske bij me was geweest. Er was me iets opgevallen. Die laatste keer dat ik haar had gezien was Siske volledig in het wit gekleed. Ze had hoogblond haar. Terwijl ze in mijn donkere gang stond, leek het of ze licht gaf. Ze straalde licht uit. Op het moment dat ze daar stond, heb ik er geen aandacht aan geschonken. Pas tijdens het terugdenken aan die laatste keer was dát wat me direct te binnen schoot.

Enkele jaren na haar dood ontmoette ik een vriendin van Siske. Ze zei tegen me: ‘Jij hebt Siske toch ook gekend? Weet je wat me is opgevallen de laatste keer dat ik met haar gesproken heb? Ze straalde alsof ze licht gaf.’

Ik voel weer het kippenvel op mijn armen, terwijl ik erover schrijf.

Natuurlijk vertelde ik haar over mijn laatste ervaring met Siske. We waren er allebei van overtuigd dat Siske klaar was om verder te gaan naar die volgende dimensie.

Uit: Het boek dat de dood bespreekbaar maakt © Yolanda Rijks