Over De Dood
Wie de dood kent, leeft anders
De zelfdoding van Siske

Op het moment dat de moeder van Siske me belde en vertelde dat Siske zichzelf gedood had door verdrinking kon ik dat eerst amper geloven.

Ik kende Siske al enkele jaren. Ze was een cliënte van me in mijn massagepraktijk. Ze stond vol in het leven. Met een vaste baan in de zorg en een eigen huisje leek ze alles goed voor elkaar te hebben. Vanuit een religieuze achtergrond was ze op zoek gegaan naar wat er nog meer in de wereld te vinden was. Ze had zich verdiept in verschillende geloofs-overtuigingen en spiritualiteit. Ze was spontaan, heel sociaal, nieuwsgierig en vooral erg aardig. Enige tijd voor haar zelfdoding was ze aan een nieuwe relatie begonnen. Ze had een druk sociaal leven en het leven lachte haar toe.

Toen doodde ze zichzelf.

Haar ouders vonden een gedicht in haar auto dat over de liefde ging. Het gedicht gaf geen uitleg over waarom Siske tot de zelfdoding was gekomen.

Ik dacht na over de laatste keer dat Siske bij me was geweest. Er was me iets opgevallen. Die laatste keer dat ik haar had gezien was Siske volledig in het wit gekleed. Ze had hoogblond haar. Terwijl ze in mijn donkere gang stond, leek het of ze licht gaf. Ze straalde licht uit. Op het moment dat ze daar stond, heb ik er geen aandacht aan geschonken. Pas tijdens het terugdenken aan die laatste keer was dát wat me direct te binnen schoot.

Enkele jaren na haar dood ontmoette ik een vriendin van Siske. Ze zei tegen me: ‘Jij hebt Siske toch ook gekend? Weet je wat me is opgevallen de laatste keer dat ik met haar gesproken heb? Ze straalde alsof ze licht gaf.’

Ik voel weer het kippenvel op mijn armen, terwijl ik erover schrijf.

Natuurlijk vertelde ik haar over mijn laatste ervaring met Siske. We waren er allebei van overtuigd dat Siske klaar was om verder te gaan naar die volgende dimensie.

Uit: Het boek dat de dood bespreekbaar maakt © Yolanda Rijks 

De keuze van Chris

Al twee weken lag Chris in coma, na een zelfmoord poging. Haar situatie veranderde weinig en haar vriendin voelde zich machteloos.

Door de verhalen die de vriendin me vertelde, dacht ik vaak aan Chris … en toen gebeurde het.

Bijna ‘ineens’ was ik in de geest bij haar. Ik zag haar liggen in het ziekenhuisbed met allemaal slangetjes aan haar lichaam. Ze sliep, zo leek het, maar ik wist dat ze in coma lag. In de geest ging ik naar haar toe en stelde me voor. “Hoi Chris, ik ben Sunshine. Ik heb hetzelfde meegemaakt als jij.” Ze keek me aan en vroeg: “Jij ook?” Ik knikte ter bevestiging.

Daarna vertelde ik haar over de keuzes die ze nu zou kunnen maken, terwijl ze in coma lag. “Jij mag kiezen”, zei ik “Je kunt kiezen om dood te gaan of kiezen om terug naar de aarde te gaan.” Ik vertelde haar over wat er zou gebeuren wanneer zij de ene of de andere keuze zou maken. Zodra ze zou kiezen om op de aarde te blijven dan zouden er veel mensen zijn die haar liefdevol zouden willen helpen. Zou ze kiezen om te overlijden dan zouden er liefdevolle zielen zijn om haar op te vangen in het geestelijke leven. Aan de energie die naar mij terug kwam voelde ik dat Chris onbekend was met wat ik haar zojuist had verteld. Daarom nodigde ik haar uit om als het ware met mij mee te kijken.

Ik opende me voor de geestelijke Goddelijke wereld en zag voor mijn ogen een helder licht verschijnen, een lichte sfeer in verschillende kleuren die liefdevol,  mededogend en warm aanvoelde, als een liefdevol omarmend ‘welkom’. Toen Chris zag wat ik haar aanreikte, fleurde ze helemaal op en tegelijk was ze heel verbaasd over wat ze zag en mocht ervaren. De hoeveelheid Liefde die ze voelde was een vreemde ervaring voor haar. Toen hoorde ik haar, benauwd, roepen: “Ik wil terug, maar ik kan niet weg!” Ze huilde bijna toen ze dat zei. Ik stelde haar gerust en vertelde haar dat ze alle tijd mocht nemen om afscheid te nemen van haar familie om wie ze heel veel gaf en dat er geen haast nodig was. Daar was ze blij om en haar gedachten werden weer wat rustiger.

Na deze ontmoeting in de geest, sprak ik haar goede vriendin weer. Zij vertelde dat er een hele tijd niets aan Chris’ situatie veranderd was tot die bewuste dag. Twee dagen na mijn contact met haar was er iets opmerkelijks gebeurd waar de vriendin getuige van was. Chris was die dag even ontwaakt uit haar coma en helder geweest. Ze had gezegd: “Dit is wat ik wil, ik kan nu gaan!”

Vlak daarna is ze vredig overleden.

© 2015 Sunshine